In tweestrijd

In tweestrijd

 

Het is zómaar alweer 6 maanden geleden dat ik moeder werd. Noah is nu een half jaar en zo’n vrolijk kereltje. Momenteel wordt er veel ‘gekletst’, gekwijld en tref ik hem regelmatig jengelend aan op z’n buik omdat’ie niet meer terug kan draaien en z’n armpje klem zit. Toen ik vanochtend om 5.30u op het geluid afging en zijn slaapkamer binnen liep, lag’ie met z’n voeten op het hoofdeinde en de knuffel lag op z’n hoofd (zwijmel zwijmel..)
Het is zó fijn om voor zo’n klein ventje te mogen zorgen en het gevoel dat je z’n moeder bent is helemaal overweldigend. Hoe dit is of zou zijn was vooraf echt niet voor te stellen. Maar opeens is het er en gaat het nooit meer weg..

 

Het (willen) krijgen van een kindje en het runnen van een eigen onderneming is zo nu en dan best improviseren. Multitasken to the limit! Vrouwen zijn daar sowieso op aangewezen; er gebeurd nogal wat, maar echt tijd om daar te lang in te blijven hangen is er niet.
Tijdens mijn zwangerschap zat ik voortdurend in tweestrijd; ik wilde heel graag genieten van het zwanger zijn en ik ben me er ook heel goed bewust van dat het krijgen van een gezond kindje niet zomaar iets is. Je mag daar onwijs dankbaar voor zijn.

Aan de andere kant was ik ook wel een beetje bang dat alles waar ik zo hard voor gewerkt had, sterk zou verminderen omdat ik moeder zou worden. Er borrelde steeds meer een soort van bewijsdrang op om te laten zien dat mijn leven heus niet over was nu ik een kindje op de wereld zou zetten (wat dus serieus tegen me gezegd is.. haha…zullen we er maar gewoon om lachen dames?!)
Dus naast de verhaaltjes over hoe snel de ontwikkeling ging van het kleine appelpitje naar een embryo, wat je niet of juist wel zou moeten eten als je zwanger bent en in welke zwangerschapskleding je er nog een beetje leuk bij kunt lopen, was het boek ‘Lean In’ van Sheryl Sandberg mijn nieuwe bijbel.

Het boek waarin deze CEO van Facebook verteld over haar dagelijkse worsteling om de juiste keuze te maken voor zichzelf, haar werk en haar familie. Ondertussen worden wij vrouwen aangesproken op ons eigen gedrag en aangespoord om niet ‘alles uit handen te willen nemen’ en als we willen blijven werken we daarvoor moeten knokken. Ik denk nog geregeld aan dat boek als m’n hoofd weer eens vol zit met tweestrijdige gedachten.

 

Ik vind het geweldig om moeder te zijn. ‘Dit is de mooiste rol die je kunt spelen’, werd me eens gezegd. Prachtig omschreven en zo voel ik het ook zeker. Maar werken maakt ook dat ik ben wie ik nu ben en daardoor word ik erg gelukkig.

Een goede balans vinden in werk en gezin is nog wel eens zoeken. Zo lag ik met de laptop op schoot in het kraambed.. Want ik had dan wel net een kind van bijna 9 pond op de wereld gezet en was er nog helemaal wappie van, er waren ook mensen die mij een mail hadden gestuurd en op antwoord zaten te wachten… Tja..

 

Inmiddels is alles net wat meer in balans al verwacht ik dat iedere vrouw altijd blijft zoeken 😉

Dus als ik thuis ben bij mijn zoon, spring ik achter de laptop zodra hij op bed ligt en als ik mazzel heb slaapt’ie zo lang dat ik weer wat punten van mijn ‘to-do-list’ af kan werken. Wel zijn dit vaak de praktische punten en komt er van schrijven momenteel niet zoveel terecht. Dit is jammer man! Ik denk dat ik binnenkort maar eens een paar dagen in moet gaan plannen waarop ik deze tijd voor mezelf ga creëren. Want dames, als we iets willen doen dan zullen we toch echt zélf moeten zorgen dat dit mogelijk gemaakt kan worden! (dit heb ik van Sheryl geleerd 😉

Dus regel die oppas, plan in die tijd voor jezelf en zorg dat je het ook echt gaat doen! Ik spreek mezelf even toe met deze zin. Mijn to-do-list is mega lang, das ook niet echt handig en het zorgt ervoor dat ik er met een grote boog omheen blijf lopen. Voordat het volgende blogbericht heb geschreven, ga ik hier een overzicht in aanbrengen en kom ik met een realiseerbaar plan. Punt.

 

Oh, er komen weer geluidjes uit de babyfoon. Ik ben weer even ‘mama’. Doei!