Van hot naar her..

Dat ik mijn geld zou gaan verdienen met het maken van muziek, heb ik nooit durven dromen. En uitspreken al helemaal niet..

Ik zou juffrouw worden en zuster en moeder. Daarnaast wilde ik bij de brandweer en de politie werken, want dat leek me wel stoer. In mijn beleving kon dat allemaal wel tegelijk, leuk toch?! En dan hoefde je ook niet te kiezen, want ik vond álles eigenlijk leuk..

 

Achteraf gezien ben ik toch altijd wel met zingen bezig geweest; op mijn 3e zong ik alle liedjes van Kinderen voor Kinderen al mee, die bij de oppas op een cassettebandje stonden. Bij elke playbackshow deed ik het liefst minstens 3 acts en ook zat ik erg graag in de feestcommissie als meester of juf jarig was want dan konden we een bonte avond organiseren waarop ik zelf in vele verschillende gedaantes op het podium kon verschijnen.

Op 8 jarige leeftijd had ik een eigen setje nummers om zo nu en dan eens met mijn ouders mee te kunnen gaan als zij een optreden hadden met hun muziekduo. Mijn moeder hoefde ook alleen maar het artikeltje voor te lezen dat ze in de krant zag staan over het Vara Kindersongfestival en ik was al enthousiast. Ik was 9 jaar en wilde graag meedoen aan dit songfestival.

En zo belanden we met z’n allen al snel in de optreedmolen waarin mijn ouders me, achteraf gezien, van hot naar her hebben gereden omdat ik dolenthousiast was en ook nog wel wat zangtalent bleek te hebben. Van Friese finale van het Vara Kindersongfestival naar playbackshow en van straatfestival met de Bogerman Bigband naar theateroptreden. Ondertussen deed ik ook aan verschillende sporten dus ook die weekenden kon er gereden worden.

 

Nu ik zelf moeder ben sta ik er pas bij stil hoe veel tijd dit moet hebben gekost en nog steeds zie ik ze zo nu en dan tussen het publiek staan (wat ik nog steeds erg kan waarderen). Mijn ouders mij nooit hebben gepushed en dit ook niet hoefden te doen; ik wilde zelf graag zingen en hoewel ik het ook doodeng vond om op het podium te staan, het bleef me trekken.

En toch… nooit heb ik uitgesproken dat ik later graag zangeres zou willen worden. Ik weet niet eens of ik wel in de gaten had dat je dit ‘kon worden’.

Ik leefde ‘in het nu’ en ‘deed gewoon’ omdat ik dit heel graag wilde doen.

 

Op de havo deed ik mee aan elke kerstmusical en al snel belandde ik als zangeres in de Bogerman Bigband. Daarnaast zong ik in een coverband en was ik een helft van een akoestisch popduo.

Na de havo studeerde ik aan de Pabo en toen ik dat diploma op zak had, was het eindelijk de beurt aan mijn studie ‘Zang’ aan het Conservatorium in Rotterdam.

De keuze om het gewoon te proberen en auditie te doen, is één van de betere tot nu toe. De vele hobbels die ik hiervoor heb moeten nemen, nam ik graag op de koop toe en ook de dikke vette studieschuld waar ik voorlopig nog wel even aan vast zit, was absoluut geen reden om niet naar Rotterdam te gaan.

Ook toen ‘deed ik het gewoon’ en dacht er verder niet echt over na. …tenminste, dat heb ik er toen altijd van gemaakt. Maar is dit ook zo?

Heb ik niet onbewust hele bewuste keuzes gemaakt en heb ik niet eigenlijk keihard gewerkt om mijn doelen te behalen? Ik dacht het wel! ..alleen durf ik dat nu pas hard op te noemen.

Dat ik dit steeds beter zie heeft alles te maken met wat ik doe en wie ik daardoor ben geworden.

 

Iedereen komt zijn ‘struggles’ tegen om te bereiken wat’ie wil. Het is erg interessant om zo nu en dan eens terug te kijken naar wat je hebt gedaan, hoe je hier op hebt gereageerd en of je dit in het vervolg ook anders zou willen doen.

En… of je dit nu ook daadwerkelijk anders doet als de situatie zich voordoet.

 

Inmiddels ligt het afronden van mijn conservatoriumstudie alweer 4 jaar achter me en run ik als zelfstandig ondernemer een fijne zangschool. Daarnaast schrijf ik (op dit moment vooral kinderliedjes) m’n eigen repertoire en treed ik geregeld op als zangeres.

 

Het lijkt mij wel interessant om eens te gaan opschrijven wat ik tegen kom. Zeker nu ik sinds 6 maand moeder ben en dus mijn bedrijf moet combineren met het opvoeden van een kind.

Niet om je te vertellen hoe het moet, maar om je een kijkje te geven in hoe het zou kunnen of misschien om eens over na te denken; misschien denk je na het lezen wel dat je het absoluut NIET zo zou willen doen 😉